رو ساحل سرخ دلت اسم کسی رو حک نکن

به اینکه من دوست دارم حتی یه ذره شک نکن

بزار بهت گفته باشم که ماجرای ما و عشق

تقصیر چشمای تو بود ‌‌‌، وگرنه ما کجا و عشق ؟

سرم تو لاک خودم و دلم یه جو هوس نداشت

بس که یه عمر آزگار کاری به کار کس نداشت

تا اینکه پیدا شدی و گفتی ازاین چشمای خیس

تو دفتر ترانه هات یه قطره بارون بنویس

عشقمو دست کم نگیر درسته مجنون نمیشم

وقتی که گریه می کنی حریف بارون نمیشم

رو ساحل سرخ دلت اسم کسی رو حک نکن

به اینکه من دوست دارم حتی یه ذره شک نکن

هنوز یه قطره اشکتو به صد تا دریا نمی دم

یه لحظه با تو بودنو به عمر دنیا نمی دم

همین روزا بخاطرت به سیم آخر می زنم

قصه عاشقیمونو تو شهرمون جار می زنم

یکی آمد که دنیایش شروعی تازه در من بود

پر از احساس موسیقی، شبیه لحن سوسن بود

ردیف آرزوهایش کمی تا قسمتی ابری

نگاه ساده اش اما،همیشه صاف و روشن بود

حریم پاک مریم را به کرکس ها نمی بخشید

برایش ناز سنجاقک، همیشه سهم لادن بود

به زخم گل نمی خندید،مهتابی تر از شب بود

همیشه بود، و می آمد ولی از جنس رفتن بود

شبی در شعر من گم شد،کسی که با غزل آمد

همان عزیزی که دنیایش شروعی تازه در من بود

شبی در عالم مستی نشستم گریه ها کردم

برای این دل خسته ی عشقم شبی تا صبح دعا کردم

دعا کردم که مهرش برود از دل من

ولی آهسته می گفتم ، خدایا اشتباه کردم

چندان که دويديم به سامان نرسيديم

مانديم در آغاز و به پايان نرسيديم

گم گشته در انبوه زمانيم و مکانيم

با مهر نمانديم و به آبان نرسيديم

در خانه نشستيم کنار در و ديوار

آخر به تماشای خيابان نرسيديم

در حاشيه ی جاده درختان همه رفتند

در غربت جاده به درختان نرسيديم

از شانه ی خود بار ملالی نتکانديم

زين بغض گلوگير به باران نرسيديم

چندان که دويديم و دويديم و دويديم

ای حوصله ی تنگ! به سامان نرسيديم

سلام ای تنها بهونه واسه ی نفس کشیدن
 

هنوزم پر می کشه دل برای به تو رسیدن
 

واسه ی جواب نامت می دونم که خیلی دیره

بذا به حساب غربت نکنه دلت بگیره

عزیزم بگو ببینمکه چه رنگه روزگارت

 خیلی دوست دارم تو مهتاب بشینم یه شب کنارت

سر تو مهربونی بذاری به روی شونم

 تو فقط واسم دعا کن آخه دنبال بهونم

حالم رو اگه بپرسی خوبه تعریفی نداره

چون بلاتکلیفه عاشق آخه تکلیفی نداره

نکنه ازم برنجی تشنه ام تشنه ی بارون

چه قدر از دریا ما دوریم بیگناهیم هر دو تامون

 بد جوری به هم می ریزه من و گاهی اتفاقی

تو اگه نباشی از من نمی مونه چیزی باقی

می دونی که دست من نیست بازیای سرنوشته

 رو قشنگا خط کشیده زشتا رو برام نوشته

باز که ابری شد نگاهت بغضتم واسم عزیزه

اما اشکات رو نگه دار نذار اینجوری بریزه

من هنوز چیزی نگفتم که تو طاقتت تموم شد

باقیش و بگم می بینی گریه هات کلی حروم شد

حال من خیلی عجیبه دوست دارم پیشم بشینی

من نگاهت بکنم تو تو چشام عشق رو ببینی

یادته من و تو داشتیم ساده زندگی می کردیم

 از همین چشمه ی شفاف رفع تشنگی می کردیم

یه دفه یه مهمون اومد عقلم رو یه جوری دزدید
 

دل تو به روش نیاورد از همون دقیقه فهمید

اولش فکر نمی کردم که دلم رو برده باشه

یا دلم گول چشای روشنش رو خورده باشه

اما نه گذشت و دیدم دل من دیوونه تر شد

به تو گفتم و دلت از قصه ی من با خبر شد

اولش گفتم یه حسه یا یه احترام ساده

اما بعد دیدم که عشقه آخه اندازش زیاده

تو بازم طاقت آوردی مث پونه ها تو پاییز

 سرنوشت تو سفیده ماجرای من غم انگیزه

بد جوری دیوونتم من فکر نکن این اعترافه

همیشه نبودن تو کرده این دل و کلافه

می دونم فرقی نداره واست عاشق بودن من

می دونم واست یکی شد بودن و نبودن من

 می دونم دوسم نداری مث روزای گذشته

 من خودم خوندم تو چشمات یه کسی این رو نوشته

اما روح من یه دریاست پره از موج و تلاطم

 ساحلش تویی و موجاش خنجرای حرف مردم

آخ چه لذتی داره ناز چشماتو کشیدن

رفتن یه راه دشوار واسه هرگز نرسیدن

 من که آسمون نبودم اما عشق تو یه ماهه

سرزنش نکن دلم رو به خدا اون بی گناهه

تو که چشمای قشنگت خونه ی صد تا ستاره س

تو که لبخند طلاییت واسه من عمر دوباره س

بیا و مثل گذشته جز به من به همه شک کن

من بدون تو می میرم بیا و بهم کمک کن

تولد تو اغازیست برای یه دنیا مهربانی

تولد همه خوبيهاست

تولد تمام زيباييهاي زندگي

امروز روز توست

امروز برايت زيباترين گلهاي دنيا را  خواهم آورد

هر چند تو مهربانتر از همه آنهايي

هميشه به قداست چشمان تو ايمان دارم

چه كسي چشم هاي تو را رنگ كرده است؟

چه وقت ديگر  گيتي تواند چون تويي را بزايد؟

فرشته اي فقط در قالب يك انسان !

فقط ساده مي توانم بگويم :

عزيزم تولدت مبارك

سلام . سلامی به گرمی شمع های جشن تولد  به همه ی دوستای عزیزم

من سعیدم . البته همتون باید منو بشناسین. منم دیگه خوشبخت ترین پسر دنیا.

دوستان عزیزم امروز واسه من از قشنگترین روزای زندگیمه آخه  این روز تولد تک گل باغچه ی قلبمه.

چند سال پیش تو همچین روزی خدا مهربونترین و دوست داشتنی ترین فرشته ی خودشو از  آسمون 

واسه من به زمین فرستاد.

بابت این نعمت بزرگ واقعا از خدا ممنونم اما خوب میدونم هرچقدر هم خدا رو شکر کنم بازم خیلی کمه.

باور کنین هفته هاست که دارم قشنگترین جمله ها و کلمه ها رو واسه امروز جمع میکنم اما امروز    

همه ی کلمه ها فرار کردن .

.

.

.

.

.

.

.

.

فقط میتونم خیلی ساده بگم ((فرشته ی من تولدت مبارک))

من همیشه بهترین ها رو برات آرزو میکنم چون تو لایق بهترین هایی فدات شم.

   بچه ها شمام براش دعا کنین که تو زندگیش به هر چی که اون دل نازنینش میخواد برسه.                

 از همتون ممنونم.

دنیا را برایت شاد شاد و شادی را برایت دنیا دنیا آرزومندم

آرزومند آرزوهای قشنگت (سعید)

بنام کاتب کتیبه عشق
گفتی که مرا دوست نداری گله ای نيست
بين من و عشق تو ولی فاصله ای نيست
گفتم که کمی صبر کن و گوش به من ده
گفتی که نه بايد بروم حوصله ای نيست
گفتی که کمی فکر خودم باشم و ان وقت
جز عشق تو در خاطر من مشغله ای نيست
رفتی و خدا پشت و پناهت به سلامت
بگذار بسوزد دل من مسئله ای نيست

تو همونی که تو خنده هام شریکی
توی درد و غصه ها واسم طبیبی
تو همون رویای پاکی که توی شبهای من بود
که توی شبهای من بود
**********
از خدا میخوام همیشه که کنار تو بمونم
شمع باش پروانه میشم تا کنار تو بسوز
وقتی چشمات گریه میکرد ارزوم بود که بمیرم
کاش بودم کنارت ای گل تا که دستات رو بگیرم

انقدر خوب و عزیزی که بهنگام وداع
حیفم آید که تو را دست خدا بسپارم
اگربیایی ! به نمازت خواهم نشست ...سجده ات
خواهم کرد...برقامتت رکوع خواهم کرد...و در قنوتم
چشمانت را خواهم سرود...چندان که خدایان رشک برند
بر این بندگی ...پریشان کن سر زلف سیاهت شانه اش با من
...سیه زنجیر گیسو بازکن ، دیوانه اش با من
...که می گوید که مِی نتوان زدن بی جام و پیمانه ؟
شراب از لعل گلگونت بده پیمانه اش با من
... ز سوز عشق لیلی در جهان مجنون شد افسانه
...تو مجنونم بکن از عشق خود ، دیوانه اش با من.
..بگفتم صید کردی مرغ دل ، نیکو نگه دارش
...سر زلفش نشانم داد و گفتا لانه اش با من
... ز ترک مِی اگر رنجید از من پیر میخانه ...
نمودم توبه ، زین پس رونق میخانه اش با من

ای صبا نکهتی از خاک ره یار بیار
ببر اندوه دل و مژده ی دلدار بیار
نکته ای روح فزا از دهن دوست بگو
نامه ای خوش خبر از عالم اسرار بیار
تا معطر کنم از لطف نسیم تو مشام
شمه ای از نفحات نفس یار بیار
به وفای تو که خاک ره آن یار عزیز
بی غباری که پد ید آرد از اغیار بیار
گردی از رهگذر دوست به کوری رقیب
بهر آسایش این دیده ی خونبار بیار
خامی و ساده دلی شیوه ی جانبازان نیست
خبری از بر آن دلبر عیار بیار
شکر آنرا که تو درعشرتی ای مرغ چمن
به اسیران قفس مژده ی گلزار بیار
کام جان تلخ شد از صبر که کردم بی دوست
عشوه ای زان لب شیرین شکر یار بیار
روز گاریست که دل چهره ی مقصود ند ید
ساقیا آن قدح آینه کردار بیار
دلق حافظ به چه ارزد به می اش رنگین کن
وانگهش مست و خراب از سر بازار بیار
شکر آنرا که تو عشرتی ای مرغ چمن
به اسیران قفس مژده ی گلزار بیار

کاش مـی دانستیم زندگی کوتاست ...

خيلــــــــــــی کوتاه !...

کاش از ثانیه ها و لحظه های زندگی لذت می بردیم٬

کاش قلبــی را برای شکستن انتخاب نمی کردیم ...

کاش همه را دوست داشتیم ...

کاش معنی صداقت را ما هم می فهمیدیم !!!

کاش هیچ کودک فقیری دیگر خواب نان تازه وداغ را نمی دید ...

کاش دلهایمان دریایی می شد !!!

کاش مـی فهمیدیم زندگی زیباست ولذت مـی بردیمش تا نهایت...

کاش مـی دانستیم که ما نمـی دانیم فردا برایمان چه اتفاقی می افتد ...

کاش بهانه ای برای ناراحت کردن دلهای زخم خورده نبود ...

صبر کن عشق زمین گیر شود بعد برو

یا دل ازدیدن تو سیر شود بعدبرو

ای کبوتر به کجا؟ قدر دگر صبر بکن آسمان پای پرت پیر شود بعد برو

نازنینم تو اگر گریه کنی بغض من نیز می شکند

خنده کن عشق زمین گیر شود بعد برو

یک نفر حسرت لبخند تو را میدارد صبر کن گریه به زنجیر شود بعد برو

خواب دیدی شبی از راه سوارت آمد باش ای نازنین خواب تو تعبیر شود بعد برو ...

آدمها مثل کتابها هستند

بعضی از آدمها جلد زر کوب دارند.

بعضی جلد ضخیم و بعضی جلد نازک.

بعضی از آدمها با کاغذ کاهی چاپ می شوند

و بعضی با کاغذ خارجی.

بعضی از آدمها ترجمه شده اند.

بعضی از آدمها تجدید چاپ می شوند

و بعضی از آدمها فتوکپی آدمهای دیگرند.

بعضی از آدمها با حروف سیاه چاپ می شوند

و بعضی از آدمها صفحات رنگی دارند.

بعضی از آدمها تیتر دارند.فهرست دارند

و روی پیشانی بعضی از آدمها نوشته اند 

حق هر گونه استفاده ممنوع و محفوظ است.

بعضی از آدمها قیمت روی جلد دارند.

بعضی از آدمها با چند درصد تخفیف به فروش می رسند

و بعضی از آدمها بعد از فروش پس گرفته نمی شوند.

بعضی از آدمها را باید جلد گرفت،

بعضی ازآدمها را می شود توی جیب گذاشت،

بعضی از آدمها را می توان در کیف مدرسه گذاشت.

بعضی از آدمها نمایشنامه اند و در چند پرده نوشته می شوند.

بعضی از آدمها فقط جدول وسرگرمی دارند

وبعضی از آدمها معلومات عمومی هستند.

بعضی از آدمها خط خوردگی دارند

و بعضی از آدمها غلط چاپی دارند.

از روی بعضی از آدمها باید مشق نوشت

واز روی بعضی از آدمها باید جریمه نوشت.

بعضی از آدمها را باید چند بار بخوانیم تا معنی آنها را بفهمیم

و بعضی ازآدمها را باید نخوانده دور انداخت.

بعضی از آدمها مخصوص نوجوانان نوشته می شوند

وبعضی مخصوص بزرگسالان

بعضی از آدمهایی که مخصوص نوجوانان نوشته می شوند

خیلی کودکانه و سطحی هستند

نامه ی چارلی چاپلین به دخترش ژرالدین       (لطفا تا آخر بخون)

ژرالدين دخترم:
اينجا شب است٬ يک شب نوئل. در قلعه کوچک من همه سپاهيان بی سلاح خفته اند.
نه برادر و نه خواهر تو و حتی مادرت ، بزحمت توانستم بی اينکه اين پرندگان خفته را بيدار کنم ، خودم را به اين اتاق کوچک نيمه روشن٬ به اين اتاق انتظار پيش از مرگ برسانم . من از توليسدورم، خيلی دور...... اما چشمانم کور باد ،اگر يک لحظه تصوير تو را از چشمان من دور کنند.
تصوير تو آنجا روی ميز هست . تصوير تو اينجا روی قلب من نيز هست. اما تو کجايی؟ آنجا در پاريس افسونگر بر روی آن صحنه پر شکوه "شانزليزه" ميرقصی . اين را ميدانم و چنانست که گويی در اين سکوت شبانگاهی ٬ آهنگ قدمهايت را می شنوم و در اين ظلمات زمستانی٬ برق ستارگان چشمانت را می بينم.
شنيده ام نقش تو در نمايش پر نور و پر شکوه نقش آن شاهدخت ايرانی است که اسير خان تاتار شده است. شاهزاده خانم باش و برقص. ستاره باش و بدرخش .اما اگر قهقهه تحسين آميز تماشاگران و عطر مستی گلهايی که برايت فرستاده اند تو را فرصت هشياری داد٬ در گوشه ای بنشين ٬ نامه ام را بخوان و به صدای پدرت گوش فرا دار . من پدر تو هستم٬ ژرالدين من چارلی چاپلين هستم . وقتی بچه بودی٬ شبهای دراز به بالينت نشستم و برايت قصه ها گفتم . قصه زيبای خفته در جنگل ٬قصه اژدهای بيدار در صحرا٬ خواب که به چشمان پيرم می آمد٬ طعنه اش می زدم و می گفتمش برو .
من در رويای دختر خفته ام . رويا می ديدم ژرالدين٬ رويا.......

رويای فردای تو ، رويای امروز تو، دختری می ديدم به روی صحنه٬ فرشته ای می ديدم به روی آسمان٬ که می رقصيد و می شنيدم تماشاگران را که می گفتند: " دختره را می بينی؟ اين دختر همان دلقک پيره .

  اسمش يادته؟ چارلی " . آره من چارلی هستم . من دلقک پيری بيش نيستم. امروز نوبت تو است. برقص من با آن شلوار گشاد پاره پاره رقصیدم ٬ و تو در جامه حریر شاهزادگان می رقصی . این رقص ها ٬ و بیشتر از آن ٬ صدای کف زدنهای تماشاگران ٬ گاه تو را به آسمان ها خواهد برد. برو . آنجا برو اما گاهی نیز بروی زمین بیا ٬ و زندگی مردمان را تماشا کن.

زندگی آن رقاصگان دوره گرد کوچه های تاریک را ٬ که با شکم گرسنه میرقصند و با پاهایی که از بینوایی می لرزد . من یکی ازاینان بودم ژرالدین ٬ و در آن شبها ٬ در آن شبهای افسانه ای کودکی های تو ، که تو با لالایی قصه های من ٬ به خواب میرفتی٬ و من باز بیدار می ماندم در چهره تو می نگریستم، ضربانقلبت را می شمردم، و از خود می پرسیدم: چارلی آیا این بچه گربه، هرگز تو را خواهد شناخت؟
............. تو مرا نمی شناسی ژرالدين . در آن شبهایدور٬ بس

 قصه ها با تو گفتم ٬ اما قصه خود را هرگز نگفتم . اين داستانی

 شنيدنی است‌:

داستان آن دلقک گرسنه ای که در پست ترين محلات لندن آواز می خواند و می رقصيد و صدقه جمع می کرد .اين داستان من است . من طعم گرسنگی را

  چشيده ام . من درد بی خانمانی را چشيده ام . و از اينها بيشتر ٬ من رنج آن دلقک دوره گرد را که اقيانوسی از غرور در دلش موج می زند ٬ اما سکه صدقه رهگذر خودخواهی آن را می خشکاند ٬ احساس کرده ام.

با اينهمه من زنده ام و از زندگان پيش از آنکه بميرند نبايد حرفی زد . داستان من به کار تو نمی آيد ٬ از تو حرف بزنيم . به دنبال تو نام من است:چاپلين . با همين نام چهل سال بيشتر مردم روی زمين را خنداندم و بيشتر از آنچه آنان خنديدند ٬ خود گريستم .

 ژرالدين در دنيايی که تو زندگی می کنی ٬ تنها رقص و موسيقی نيست .
نيمه شب هنگامی که از سالن پر شکوه تأتر بيرون ميايی ٬ آنتحسين کنندگان ثروتمند را يکسره فراموش کن ٬ اما حال آن راننده تاکسی را که ترا به منزل می رساند ٬ بپرس ٬ حال زنش را هم بپرس.... و اگر آبستن بود و پولی برای خريدن لباس بچه اش نداشت ٬ چک بکش و پنهانی توی جيب شوهرش بگذار . به نماينده خودم در بانک پاريس دستور داده ام ٬ فقط اين نوع خرجهای تو را٬ بی چون و چرا قبول کند . اما برای خرجهای ديگرت بايد صورتحساب بفرستی .

 گاه به گاه ٬ با اتوبوس ٬ با مترو شهر را بگرد . مردم را نگاه کن٬ و دست کم روزی يکبار با خود بگو :" من هم یکی از آنانهستم ." تو یکی از آنها هستی - دخترم ، نه بیشتر ،هنر پیش از آنکه دو بال دور پرواز به آدم بدهد ، اغلب دو پای او را نیز می شکند .

و وقتی به آنجا رسیدی که یک لحظه ، خود را بر تر از تماشاگرانرقص خویش بدانی ، همان لحظه صحنه را ترک کن ، و با اولین تاکسی خود را به حومه پاریس برسان . من آنجا را خوبمی شناسم ، از قرنها پیش آنجا ، گهواره بهاری کولیان بوده است. در آنجا ، رقاصه هایی مثل خودت را خواهی دید . زیبا تر از تو ، چالاک تر از تو و مغرور تر از تو . آنجا از نور کور کننده ی نورافکن های تآتر " شانزلیزه " خبری نیست .
نور افکن رقاصگان کولی ، تنها نور ماه است نگاه کن ، خوب نگاه کن . آیا بهتر از تو نمی رقصند؟

 اعتراف کن دخترم . همیشه کسی هست که بهتر از تو می رقصد .
همیشه کسی هست که بهتر از تو می زند .و این را بدان که درخانواده چارلی ، هرگز کسی آنقدر گستاخ نبوده است که به یک کالسکه ران یا یک گدای کنار رود سن ، ناسزایی بدهد .
من خواهم مرد و تو خواهی زیست . امید من آن است که هرگز در فقر زندگی نکنی ، همراه این نامه یک چک سفید برایت می فرستم .هر مبلغی که می خواهی بنویس و بگیر . اما همیشه وقتی دو فرانک خرج می کنی ، با خود بگو : " دومین سکه مالمن نیست . این مال یک فرد گمنام باشد که امشب یک فرانک نیاز دارد ."
جستجويی لازم نيست . اين نيازمندان گمنام را ٬ اگر بخواهی ٬ همه جا خواهی يافت .
اگر از پول و سکه با تو حرف می زنم ٬ برای آن است که ازنیروی فریب و افسون این بچه های شیطان خوب آگاهم٬ من زمانی دراز در سیرک زیسته ام٬ و همیشه و هر لحظه٬ بخاطر بند بازانی که از روی ریسمانی بس نازک راه می روند٬ نگران بوده ام٬ اما این حقیقت را با تو می گویم دخترم : مردمان بر روی زمین استوار٬ بیشتر از بند بازان بر روی ریسمان نا استوار ٬ سقوط می کنند . شاید که شبی درخشش گرانبهاترین الماس این جهان تو را فریب دهد .

 آن شب٬ این الماس ٬ ریسمان نا استوار تو خواهد بود ٬ و سقوط تو حتمی است .
شاید روزی ٬ چهره زیبای شاهزاده ای تو را گول زند٬ آن روز تو بند بازی ناشی خواهی بود و بند بازان ناشی ٬ همیشه سقوطمی کنند .
دل به زر و زیور نبند٬ زیرا بزرگترین الماس این جهان آفتاب است و خوشبختانه ٬ این الماس بر گردن همه می درخشد .......
.......اما اگر روزی دل به آفتاب چهره مردی بستی ، با او یکدل باش ، به مادرت گفته ام در این باره برایت نامه ای بنویسد . او عشق را بهتر از من می شناسد. و او برای تعریف یکدلی ، شایسته تر از من است . کار تو بس دشوار است ، این را می دانم .
به روی صحنه ، جز تکه ای حریر نازک ، چیزی بدن ترا نمی پوشاند . به خاطر هنر می توان لخت و عریان به روی صحنه رفت و پوشیده تر و باکره تر بازگشت . اما هیچ چیز و هیچکس دیگر در این جهان نیست که شایسته آن باشد که دختری ناخن پایش را به خاطر او عریان کند .
برهنگی ، بیماری عصر ماست ، و من پیرمردم و شاید که حرفهای خنده دار می زنم .

اما به گمان من ، تن عریان تو باید مال کسی باشد که روح عریانش را دوست می داری .
بد نیست اگر اندیشه تو در این باره مال ده سال پیش باشد . مال دوران پوشیدگی . نترس ، این ده

سال ترا پیر تر نخواهد کرد.....

به خدا دست خودم نيست اگر می رنجم

يا اگر شادی زيبای تو را به غم غربت چشمان خودم می بندم .

من صبورم اما . . .

چقدر با همه ی عاشقيم محزونم !

و به ياد همه ی خاطره های گل سرخ

مثل يک شبنم افتاده ز غم مغمومم .

من صبورم اما . . .

بی دليل از قفس کهنه ی شب می ترسم

بی دليل از همه ی تيرگی تلخ غروب

و چراغی که تو را ، از شب متروک دلم دور کند. . . می ترسم .

من صبورم اما . . .

                            آه . . . اين بغض گران صبر نمی داند چيست !!!!

                                                   به تو عادت کرده بودم
                                                   اي به من نزديک تر از من
                                                   اي حضورم از تو تازه
                                                   اي نگاهم از تو روشن
                                                   به تو عادت کرده بودم 
                                                   مثل گلبرگي به شبنم 
                                                   مثل عاشقي به غربت
                                                   مثل مجروحي به مرهم 
                                                   لحظه در لحظه عذابه
                                                   لحظه هاي من بي تو
                                                   تجربه کردن مرگه
                                                   زندگي کردن بي تو
                                                   من که در گريزم از من
                                                   به تو عادت کرده بودم 
                                                   از سکوت و گريه شب
                                                   به تو حجرت کرده بودم 
                                                   با گل و سنگ و ستاره
                                                   از تو صحبت کرده بودم
                                                   خلوت خاطره هامو
                                                   با تو قسمت کرده بودم 
                                                   خونه لبريز سکوته
                                                   خونه از خاطره خالي
                                                   من پر از ميل زوالم 
                                                  عشق من تو در چه حالي

بي تو مهتاب شبي باز از آن كوچه گذشتم ، همه تن چشم شدم خيره به دنبال تو گشتم

شوق ديدار تو لبريز شد از جام وجودم ، شدم آن عاشق ديوانه كه بودم

در نهانخانه جانم گل ياد تو درخشيد ، باغ صد خاطره خنديد

عطر صد خاطره پيچيد ، يادم آمد كه شبي با هم از آن كوچه گذشتيم

پر گشوديم و درآن خلوت دلخواسته گشتيم ، ساعتي بر لب آن جوي نشستيم

تو همه راز جهان ريخته در چشم سياهت ، من همه محو تماشاي نگاهت

آسمان صاف و شب آرام ، بخت خندان و زمان رام

خوشه ماه فرو ريخته در آب ، شاخه ها دست بر آورده به مهتاب

شب و صحرا و گل و سنگ ، همه دل داده به آواز شباهنگ

يادم آيد تو به من گفتي از اين عشق حذر كن ، لحظه اي چند بر اين آب نظر كن

آب آيينه عشق گذران است ، تو كه امروز نگاهت به نگاهي نگران است

باش فردا كه دلت با دگران است ، تا فراموش كني چندي از اين شهر سفر كن

با تو گفتم حذر از عشق ؟ ندانم ، سفر از پيش تو ؟ هرگز نتوانم

روز اول كه دل من به تمناي تو پر زد ، چون كبوتر لب بام تو نشستم

تو به من سنگ زدي من نه رميدم نه گسستم ، بازگفتم كه تو صيادي و من آهوي دشتم

تا به دام تو در افتم همه جا گشتم و گشتم ، حذر از عشق ندانم

سفر از پيش تو هرگز نتوانم نتوانم ، اشكي از شاخه فرو ريخت

مرغ شب ناله تلخي زد و بگريخت ، اشك در چشم تو لرزيد

ماه بر عشق تو خنديد ، يادم آيد كه دگر از تو جوابي نشنيدم

پاي در دامن اندوه كشيدم ، نگسستم نرميدم

رفت در ظلمت غم آن شب و شبهاي دگر هم ، نه گرفتي دگر از عاشق آزرده خبر هم

نه كني ديگر از آن كوچه گذر هم ، بي تو اما به چه حالي من از آن كوچه گذشتم

همه می پرسند:

چیست در زمزمه ی مبهم آب؟

چیست در همهمه ی دلکش برگ؟

چیست در بازی آن ابر سپید،

روی این آبی آرام بلند،

که تو را می برد اینگونه به ژرفای خیال؟

چیست در خلوت خاموش کبوتر ها؟

چیست در کوشش بی حاصل موج؟

چیست در خنده ی جام؟

که تو چندین ساعت،

مات و مبهوت به آن می نگری؟

ـنه به ابر،

نه به آب،

نه به برگ،

نه به این آبی ارام بلند،

نه به این خلوت خاموش کبوترها،

نه به این آـش سوزنده که لغزیده به جام ،

من به این جمله نمی اندیشم

من مناجات درختان را هنگام سحر

رقص عطر گل یخ را با باد

نفس پاک شقایق را در سینه ی کوه

صحبت چلچله ها را با صبح

نبض پاینده ی هستی را در گندم زار

گردش رنگ و طراوت را در گونه گل

همه را می شنوم

            می بینم

من به این جمله نمی اندیشم!

به تو می اندیشم

ای سراپا همه خوبی

تک و تنها به تو می اندیشم

همه وقت

همه جا

من به هر حال که باشم به تو می اندیشم

تو بدان تنها این را،تو بدان !

تو بیا

تو بمان با من ،تنها تو بمان!

جای مهتاب به تاریکی شب ها تو بتاب

من فدای تو ،جای همه گل ها تو بخند

اینک این من که به پای تو درافتادم باز

ریسمانی کن از آن موی دراز

تو بگیر

تو ببند!

تو بخواه 

پاسخ چلچله هارا تو بگو !

قصه ی ابر هوا را تو بخوان !

تو بمان با من ،تنها تو بمان 

در دل ساغر هستی تو بجوش

من همین یک نفس از جرعه ی جانم باقی است

آخرین جرعه ی این جام تهی را تو بنوش!

نشسته بود روي زمين و داشت  يه تيكه هايي رو از روي زمين جمع مي كرد.

بهش گفتم: كمك نمي خواي؟

گفت نه.

گفتم: خسته مي شي بذار كمكت كنم ديگه.

گفت: نه خودم جمع مي كنم.

گفتم:حالا تيكه ها چي هست؟

بد جوري شكسته معلوم نيست چيه؟

نگاه معني داري كرد و گفت:قلبم.

اين تيكه هاي قلب منه كه شكسته. خودم بايد جمعش كنم.

بعدش گفت : مي دوني چيه رفيق؟

آدماي اين دوره زمونه دل داري بلد نيستن.

وقتي مي خواي يه دل پاك و بي ريا رو به دستشون بسپري

هنوز تو دستشون نگرفته ميندازنش زمين و مي شكوننش.

ميخوام تيكه ها ش رو بسپرم

به دست صاحب اصليش اون دل داري خوب بلده.

ميخوام بدم بهش بلكه اين قلب شكسته خوب شه.

آخه مي دوني اون خودش گفته

كه قلبهاي شكسته رو خيلي دوست داره.

تيكه هاي شكسته ي قلبش رو جمع كرد

و يواش يواش ازم دور شد.

و من توي اين فكر كه چرا ما آدما دل داري بلد نيستيم موندم.

دلم مي خواست بهش بگم

خوب چرا دلت رو مي سپردي دست هر كسي؟

انگاري فهميد تو دلم چي گفتم.

بر گشت و گفت: دلم رو به دست هر كسي نسپردم

اون براي من هر كسي نبود.

گفت و اين بار رفت سمت دريا.

 سهمش از تنهايي هاش دريايي بود كه رازدارش بود

بی تو یک روز در این فاصله ها خواهم مرد

         مثل یک بیت ته قافیه ها خواهم مرد

                  تو که رفتی همه ثانیه ها سایه شدند

                         سایه در سایه آن ثانیه ها خواهم مرد

                                شعله ها بی تو ز بی رنگی دریا گفتند

                                       موج در موج در این خاطره ها خواهم مرد

                                                گم شدم در قدم دوری چشمان بهار

                                                      بی تو یک روز در این فاصله ها خواهم مرد

 

روزي مرد جواني وسط شهري ايستاده بود و ادعا مي کرد که زيباترين قلب را در تمام آن

منطقه دارد. جمعيت زيادي جمع شدند. قلب او کاملاً سالم بود و هيچ خدشه اي بر آن وارد

نشده بود. پس همه تصديق کردند که قلب او به راستي زيباترين قلبي است که تاکنون ديده اند.

مرد جوان، در کمال افتخار، با صدايي بلندتر به تعريف از قلب خود پرداخت. ناگهان پيرمردي

جلو جمعيت آمد و گفت:اما قلب تو به زيبايي قلب من نيست؟ مرد جوان و بقيه جمعيت به قلب

پيرمرد نگاه کردند. قلب او با قدرت تمام مي تپيد، اما پر از زخم بود. قسمتهايي از قلب او

برداشته شده و تکه هايي جايگزين آنها شده بود؛ اما آنها به درستي جاهاي خالي را پر نکرده

بودند و گوشه هايي دندانه دندانه در قلب او ديده مي شد. در بعضي نقاط شيارهاي عميقي وجود

داشت که هيچ تکه اي آنها را پر نکرده بود. مردم با نگاهي خيره به او مي نگريستند و با خود

فکر مي کردند که اين پيرمرد چطور ادعا مي کند که قلب زيباتري دارد. مرد جوان به قلب

پيرمرد اشاره کرد و خنديد و گفت:?تو حتماً شوخي مي کني....قلبت را با قلب من مقايسه کن.

قلب تو، تنها مشتي زخم و خراش و بريدگي است.؟ پيرمرد گفت:?درست است، قلب تو سالم به

نظر مي رسد، اما من هرگز قلبم را با قلب تو عوض نمي کنم. مي داني، هر زخمي نشانگر

انساني است که من عشقم را به او داده ام؛ من بخشي از قلبم را جدا کرده ام و به او بخشيده ام.

گاهي او هم بخشي از قلب خود را به من داده است که به جاي آن تکه بخشيده شده قرار داده ام.

اما چون اين دو عين هم نبوده اند، گوشه هايي دندانه دندانه در قلبم دارم که برايم عزيزند،

چرا که يادآور عشق ميان دو انسان هستند. بعضي وقتها بخشي از قلبم را به کساني بخشيده ام.

اما آنها چيزي از قلب خود به من نداده اند. اينها همين شيارهاي عميق هستند. گرچه دردآورند،

اما يادآور عشقي هستند که داشته ام. اميدوارم که آنها هم روزي بازگردند و اين شيارها عميق

را با قطعه اي که من در انتظارش بوده ام، پر کنند. پس حالا مي بيني که زيبايي واقعي چيست؟؟

مرد جوان بي هيچ سخني ايستاد. در حالي که اشک از گونه هايش سرازير مي شد به سمت

پيرمرد رفت. از قلب جوان و سالم خود قطعه اي بيرون آورد و با دستهاي لرزان به پيرمرد تقديم

کرد. پيرمرد آن را گرفت و در قلبش جاي داد و بخشي از قلب پير و زخمي خود را به جاي قلب

مرد جوان گذاشت. مرد جوان به قلبش نگاه کرد؛ ديگر سالم نبود، اما از هميشه زيباتر بود.

زيرا که عشق، از قلب پيرمرد به قلب او نفوذ کرده بود.

قصه عمر انسان حدیث خزان برگ ریزان درختان

است نمی توانیم کسی را وادار کنیم عاشقمان باشد

همه کاری که می توانیم بکنیم این است که اجازه بدهیم خودشان

دوستمان داشته باشند به خاطر بسپاریم که ثروتمند کسی

نیست که بیشترین ها را دارد کسی است که به کمترین ها

نیاز دارد و به خاطر بسپاریم که روزگار همیشه بهار نیست

 گاه ابر خزان بدان سایه می افکند و دست بی وفای

روزگار با وفایان را از هم جدا میکند به خاطر بسپاریم که

می توانیم با هم باشیم با هم

و در درون هم بدون هم ولی به یاد هم.....

هلن كلر مي گويد:'’ هنگامي كه دري از خوشبختی 

 به روي ما بسته ميشود ، دري ديگر باز مي شود ولي ما اغلب

 چنان به دربسته چشم مي دوزيم

 كه درهاي باز را نمي بينيم

         كامليا               

                             گل فروش نام اين گل چيست؟        كامليا

                                    آنرا به كه بايد تقديم كرد؟                             

                                         به آنكه بيش از همه دوستش داري با چند گل سفيد ريز

                                               و مقداري برگ سبز و چند غنچه ي صورتي رنگ

                                                        و در پوششي از نقره خواهمش پيچيد

                                                               و كارت اسمت را رويش خواهم چسباند

                                                         روي كارت بنويس

                                                                تقديم به تو كه بهتريني

                                                                         آنگاه . . .

                           در وعده گاه عشق

                                اين دسته گل كوچك را تقديمش كن

                                      سعيت اين باشد آنرا با دست چپ بگيرد

                                           زيرا دست چپ به قلب نزديك تر است

                                                 آنكه با اين دست گلي را بگيرد

                                                     شايد آنرا روي لبش بگذارد

                                                           در آن صورت

                                                               آن گل

                                     پيام عشق تو را به قلبش خواهد گفت.

تكيه به شونه هام نكن...

                                من از تو افتاده ترم....

                   ما كه به هم نميرسيم... بسه ديگه! بذار برم.....

كي گفته بود به جرم عشق؟ يه عمري پرپرت كنم...

                                 يه گوشه اي كنج قفس... چادر غم سرت كنم.... 

                                  من نه قلندر ميشمو.... نه قهرمان قصه ها....

                               نه برده ء حلقه به گوش.... نه مثل اون فرشته ها...

من عاشقم...همينو بس! غصه نداره...بي كسيم! 

                         قشنگيه قسمت ماست! كه ما به هم نميرسيم

سلام به همگی . خوبین ؟ امیدوارم که همیشه خوب باشین . . .

من سعیدم . یکی از دو نویسنده ی این وبلاگ . البته شما منو میشناسید چون میترا جون زحمتش رو کشیده و منه حقیر رو معرفی کرده .

جاتون توی مکه و مدینه خیلی خالی بود .واسه همه ی جوونا دعا کردم که عاقبت به خیر بشن .از همتون بابت زحمتی که واسه تولدم کشیدین واقعا ممنونم و بیشتر از همه ممنون میترا (تنها عشقم) هستم که زحمت زیادی واسم کشیده . منم میخوام تولدش رو بهش تبریک بگم . خیلی دوست دارم تاریخ تولدش رو بگم اما نمیتونم چون شاید دوست نداشته باشه که من تاریخ تولدش رو بگم . میدونین دیگه دخترا دوست ندارن کسی تاریخ تولدشون رو بدونه .

این شعر نا قابل رو به تنها کسی که دوستش دارم و همیشه هم خواهم داشت تقدیم میکنم . امید وارم که خوشش بیاد .!.!.!.!.!.!.!.

اي اشناترين زيباي من اي فراگير ترين صداي زندگي من اي باغ در باغ شكوفه زار اي همرنگ و همراه وهمسايه بهار در تو چشمه هاي مهرباني مي جوشد ابرهاي عطوفت به شوق باريدن گستره قلب ترا مي پوشاند طراوت و لطافت وشكنندگي درونمايه ي توست قلبت اشيان عشق هاي بزرگ و اهورائي است با تن پوشي از گل چشماني باراني لباني متبسم در ميان ازدحام شادماني ودست افشاني از راه مي رسي اي رنگين كمان شادكامي با گلبوسه هاي محبت سيال روح بهاريت عطش ما را فرو مي نشاني افسردگي ها را دور مي سازي وچشمهاي مشتاق را به نوازش و تحسين زيبايي مي خواني با كلامي صميمي روي قلب ها طرح عشق ترسيم مي كني با خوش اهنگ ترين الحان عطر خوشبوترين گلها را مي پراكني چون باران وشبنم و نسيم گستره دلها را به طراوت وتازگي و نشاط دعوت مي كني اي لطافت سبزه زاران حشمت وشكوه وغرور استوار تمامي كوهساران عصمت مهتاب و شفافيت چشمه ساران همواره با تو باد تولدت مبارك

من زیاد طبع شاعریم خوب نیست و نمیدونم چه جوری باید بهترین تبریک رو به بهترین فرد زندگیم بگم . دوستای گلم ازتون میخوام که کمکم کنین و به میترا تولدش رو تبریک بگین .

میترا جون تولدت رو از صمیم این قلب کوچیکم که فقط تو توش هستی تبریک میگم . 

خیلی دوست دارم .  دنيا را برايت شاد شاد و شادي را برايت دنيا دنيا ارزومندم

سلام به همه دوستاي گلم

اميدوارم روزاي خوبي رو سپري كنيد

اين وبلاگ دو تا نويسنده داره

ما نمي خواستيم خودمون رو معرفي كنيم

اما امروز مي خوام اين كارو بكنم

يكي از نويسنده هاي اين وبلاگ سعيد متولد23/1/1370هست.(كه امروزم تولدشه)

و بنده ي حقير ميترا هستم.

البته الان سعيد اينجا نيست ،رفته مكه(خدا خيلي دوسش داره كه تو اين سن طلبيدتش)

دوستاي عزيزم لطفا براش دعا كنيد تا همراه خانوادش به سلامت برگردن گرچه خدا خودش هواي مسافراشو داره اما دعا بنده هم خيلي تاثير داره...

امروز خودمون رو معرفي كردم .چون مي خواستم روز تولد سعيد جان رو تبريك بگم.

براش يه متن مي نويسم اميدوارم بخون.

به نام اون مهربوني كه منو ديوونه ي تو كرد

سلام ،اي يكي يكدونه ي سرو گلستان دلدادگي،تولدت مبارك

بزرگ شدي!منت سر تقويمامون گذاشتي،بهار و خجالت دادي،فروردين رو سرافراز كردي،عدد23رو تاابد شرمنده ي خودت كردي بقيه سيصدو شصت و چهار روز سال رو اگه كبيسه نباشه حسرت به دل يه رويداد نقره اي گذاشتي،روز عزيز تولدت چند نفر سفارشش و كرده بودن ،

عزيزم تولدت مبارك

چقدر مهربوني كه گذاشتي روزاي هفته هر كدوم يك سال مزه ي كيك تولد تو رو زير ساعت هاي نازنينشون سپري كنن.امسال منت سر جمعه گذاشتي ،شنبه دق نكنه خوبه.

عزيزم تولد مبارك

من امروز به نيت گام نهادن به هفدهمين بهار زندگيت،هفده بار خداي برگهاي مسافر بهاري رو سجده مي كنم،هفده  گلدون رو آب ميدم،هفده كبوتر رو آزاد مي كنم،هفده گل رو نمي ذارم كودكان بازيگوش بچينن،هفده بار به روي رهگذان خسته لبخند مي زنم،هفده هزا با رآه مي كشم،هفده هزار بار رو به آسمون مي كنم و دعات مي كنم،هفده بار خوشبختيت رو از خدا مي خوام و مي گيرم،هفده بار با هزار لحن مختلف در هفده حالت سبز با هفده اشك زلال صدا مي زنم و هفده بار بر روي هفدهمين برگ دفتر خاطرات هفده صفحه اي ام مي نويسم:سعيد جان هفده بار به توان هفده هزار بار اون عدد مجهول ،تولدت مبارك....

هفده بار با اسپند جوري كه چشممون نزنن دوستت دارم

تولدت مبارك

فاصله عشق هاي معمولي رو از بين ميبره اما عشق هاي بزرگ

            و جاوداني را شدت مي بخشد. مثل باد كه يه شمع

                رو خاموش ميكنه اما آتش رو شعله ور ميكنه

     نذار باور کنم تنها ی تنهام نمی خوام با کسی غیر از تو باشم                     

         می خوام از خوابی که لحظه اش یه ساله برای دیدن روی تو پاشم                 

             اگه تو باشی و دنیا نباشه میشه با تو همه دنیا رو حس کرد                              

              تمومه زندگیمو زیرو رو کن که بی تو دلخوشی هامم گناه                         

              خودت باشو منو دیوانگی هام فقط با تو دل من رو به را ه                

              بذار باور کنم اینو که با عشق حقیقت میشه تو افسانه باشه                            

              میشه افسانه هارو زندگی کرد اگه حق با منه دیوانه باشه                         

سلام خداجون

نمي دونم چي بگم ،چي بنويسم برات

از كجا شروع كنم ،از زمين يا آسمون

                                            چيزي نمونده جز آدماش

آسمون رو چي بگم با اون همه كبوتراش

از زمين هر چي بگم                باز مي رسيم به آدماي بي وفاش

از آسمون هر چي بگم جمله ي من تموم ميشه

                                          با ماه و با ستاره هاش

گوي طلايي اش تماشا داره

                                         با اون نور بي انتهاش

حالا از هر چي كه بگذريم ،      باز مي رسيم به لطف تو

زبونم بند اومده                 دستام از كار افتاده

آخه ميدونم از هرچيو هر كي كه بگم ....

اين گفته ها بي فايده ست            

كي مي تونه معني عشقو بدونه

عشق يه ديوونه به يه كسي كه ميدونه

همه ميدونن       اسم اونم

خداجونه

دلم می خواهد باز هم بعد از مدتها ساده سخن بگویم .... همیشه در ذهن همه آدمها روزهای خوب و بد جاری و سیال باقی می مانند . ما آدمها با ذهن خود زنده هستیم . گاهی طوفان یک احساس خدایی می تواند تعادل حواس را به هم بزند . من فکر می کنم گریختن از این احساس کار درستی نیست . باید کمی سکوت کرد ... باید سفر کرد .... باید به جاده دل سپرد .... اگر طوفان را با تمام وجود بخواهی بالاخره خواهد وزید و جسم و حتی احساس زیبای ترا خواهد گرفت .. آرام بودن ... منش سکون و تعادل باعث حفظ این احساس می شود . خیلی ها از عشق می هراسند و خیلی ها هم عشق را باور ندارند . به عقیده من عشق یک معجزه است چون می تواند روح انسان را دگرگون کند .... و این پدیده تحت تاثیر یک نیروی عظیم امکان پذیر خواهد بود ... اگر انسان را مجموعه ای از نیروها تصور کنیم ، می شود گفت عشق در امتداد میدان مغناطیسی بدن قرار می گیرد و انسان را به شدت تحت تاثیر قرار می دهد . نه می توان نسبت به آن بی تفاوت بود و نه می توان به طور کامل به آن سر سپرد ! زیرا در هر دو صورت ویرانگر است ! واقعا که پدیده عجیبی است ... بی نفاوت بودن باعث خشکیدن این روح جوان می شود و سرسپردن بی وقفه باعث به هم خوردن نظام روزمره زندگی ... و در نهایت تو عشقت را از دست می دهی ! به همین سادگی ! حال در این میان برنده کسی است که نقطه ثقل عشق را پیدا کند . از جایگاه نقطه ثقل می شود دوست بود .. می شود عاشق ماند. .. می شود به التهاب نزدیک شد ... می شود با یاد تنفس کرد .... می شود عشق را حفظ کرد و برایند همه این نیروها سبب وصل خواهد شد .... باید به آینده امیدوار بود ... باید در زندان هم گل سرخ رویانید .... باید صبور بود .....باید تلاش کرد ...باید قوی بود ...خوشبین باشیم و نگذرایم اگر شعله ای در قلبمان پدیدار گشته است سرد و خاموش گردد و به جای آن گل یخ ساکن شود .

اي نشسته درخيال من، فراموشم مكن

با فراموشي و تنهايي، هم آغوشم مكن

زندگاني مي كنم چون شعله با خود سوختن

زنده ام با سوز و ساز خويش، خاموشم مكن

مي تراود تا شراب بوسه از جام لبت

از شراب تلخ تنهايي قدح نوشم مكن

دودم و از شعله دارم دامني رنگين به بار

اين شرر از من مگير از نو سيه پوشم مكن

چون صبا در جستجوی خود به هر سويم مكش

همچو گيسوي سياهت خانه بر دوشم مكن

اين دل درد آشنا را در شرار غم بسوز

هر چه مي خواهي بكن اما فراموشم مكن

بار ديگر غم عشق آمد و دلشاد م كرد
            عزم ويراني من داشت و آبادم كرد
            دشت تا دشت دلم وادي خاموشان بود
            تندر عشق يه يك صاعقه فريادم كرد
            نازم آن دلبر شيرين كه به يك طرفه نگاهم
            آتشي در دلم افروخت كه فرهادم كرد
            قفس عشق ز هر باغ دل انگيزترست
            شكر صياد كه در اين قفس آزادم كرد
            يار شيرين من ار تلخ بگويد شهدست
            وين عجب نيست كه گويم غم او شادم كرد

بجاي دسته گلي که فردا در قبرم نثار مي کني

امروز با شاخه گلي کوچک يادم کن

به جاي سيل اشکي که فردا بر مزارم مي ريزي

امروز با تبسمي شادم کن

به جاي متن هاي تسليت که فردا برايم مي نويسي

امروز با يک پيغام کوچک خوشحالم کن

 من امروز به تو نياز دارم نه فردا

زندگي شطرنج دنيا و دل است

زندگي سوختن و ساختن است

زندگي بي سبب تجربه آموختن است

زندگي كهنه قماري بيش نيست

اين چه قماري است كه هميشه باختن است

بگو قطار بایستد

بگو در ماه ترین ایستگاه زمین بماند

بماند سوت بکشد ، بماند دیر برود

بماند سوت بکشد ، برود دور شود

بگو قطار بایستد

دارم آرزو می کنم

می خواهم از همین بین راه

از همین جای هیچ کس نیست

کمی از کناره ی دنیا راه بروم

از جاده های تنها

که مردان بسیاری را گم کرد

مردانی که در محرم ترین ساعات عشق گریستند

و صدایشان در هیچ قلبی نپیچید

می خواهم سوت بزنم ، بمانم

زود بروم ، سوت بزنم ، دور شوم

کمی از این همه صندلی های پر دود

کمی از این همه چشم و عینک های سیاه

می خواهم کمی دورتر از شما سوت بزنم

می خواهم در ماه ترین ایستگاه زمین

در محرم ترین ساعات ماه

گریه کنم

می خواهم کمی دورتر از شما

کمی نزدیک تر به ماه
بمیرم

به خلوت بی ماهتاب من بگذر

به شام تار من ای آفتاب من بگذر

کنون که دیده ام از دیدن تو محروم است

فرشته وار شبی رابه خواب من بگذر

نگاه مست تو را آرزوکنان گفتم

بیا به پرتو جام شراب من بگذر

اگر که شعر شدی بر لبان من بنشین

اگر که نغمه شدی از رباب من بگذر

فروغ روی تو سازد دل مرا روشن

بیا و در شب بی ماهتاب من بگذر

کرم کن و در کلبه ام قدم بگذار

مرا ببین و به حال خراب من بگذر ...

بعد از تو در شبان تيره و تار من 

ديگر چگونه ماه

آوازهاي طرح جاري نورش را 

تكرار مي كند 

بعد از تو من چگونه 

اين آتش نهفته به جان را 

خاموش ميكنم ؟

اين سينه سوز درد نهان را

بعد از تو من چگونه فراموش ميكنم ؟

من با اميد مهر تو پيوسته زيستم 

بعد از تو ؟

اين مباد 

كه بعد از تو نيستم

بعد از تو آفتاب سياه است

ديگر مرا به خلوت خاص تو راه نيست 

بعد از تو 

درآسمان زندگيم مهر و ماه نيست 

بعد از من آسمان آبي است 

آبي مثل هميشه 
آبي 

دوست داشتن از عشق برتر است

و من هرگز خود را

تا سطح بلندترين قله ي عشق هاي بلند ،

پايين نخواهم آورد .

ستاره بغضتو بشكن، آدما همه غريبن

آدما رو بوم احساس همه شون رنگ فريبن

ستاره اشكاتو پاك كن، آدما وفا ندارن

واسه رفتن و شكستن پشت هم دليل ميارن

ستاره غصه نداره، هيشكي عاشق نمي مونه

نمي بيني كه قناري هميشه از غم ميخونه

ستاره اشك چشاتو جا نذار رو برگ گيلاس

اينجا توي شهر غربت آدما ندارن احساس

ستاره اشكاتو پاك كن، نذار اشكاتو ببينن

اونا ميخوان از دل شب ستاره ها رو بچينن

ستاره خبر ندارن كه دلت گلايه داره

نمي دونن از نگاهت مي تونه بارون بباره

ستاره چشمك چشمات اونا رو ديوونه كرده

واسه داشتن نگاهت عشقش رو بهونه كرده

ستاره چشماتو ميخواد ميدونم قصه همينه

نمي دونن كه يه قلبِ شيشه اي داري تو سينه

ستاره حرف من و تو يكيه بشين كنارم

منم از سردي قلب آدما گلايه دارم

ستاره دارن تو كوچه ميخونن دنيا قشنگه

اونا حتي نمي دونن دنيا با ما سر جنگه

ستاره ببين نگاهم مثله قلب تو شكسته

ستاره رو قلب مردم دل من درها رو بسته

خداجون بنده هاتو تنها نذار ،ما همیشه دوست داریم...

 بر خاک بخواب نازنین ،تختی نیست .

یادمان باشد

ما همه همسفریم...

 خداوندا!

زندگی شاپرک است خفته بر بال نسیم

می پرد تا گل صبح از شب شهر قدیم  

***

زندگی شاخ گلی است از کویری زده سر

عطر جان می بخشد تاکه گردد پرپر 

*** 

زندگی چلچله ای است گرم کوچیدن مرگ

دفتر خوانده شده روز وشب برگ برگ

*** 
زندگی عاطفه ایست گرم توفنده وپاک

خنده نازک گلی به کرم ورزک برگ

*** 
زندگی منظره ای در گذرگاه نظر

بسترگل شدن گل ناچیز بشر 
 
***

زندگی مشغله ای است در تکاپوی زمان

فصل کشتن بهار درویدن به خزان

توکل مصداق کلید است ؛ و دستی که کلید را می چرخاند ، از برای

گشایش ، همان خداوند است .

حال این تویی ؛ که تا چه اندازه این کلید را تصور یا واقعیت

نمایی ، و چند قدم برای گشایش به جلو آیی !

" منظور ؛ صرف داشتن کلید و دست گشایش ، هر دری دق الباب

نگردد !

آه... امشب بوي باران تازه است ... التماس گريه بي اندازه است ...

تازگي ها شب برايم آشناست ... من و شب هستيم.... غم هم پيش

ماست ... 

 مي نويسم گاه زيبا گاه زشت... مانده ام در لابلاي سر نوشت ...

 روز ازگنجايش غم خالي است... شب براي گريه هايم عالي است

هيچ کس با من در اين دنيا نبود    هيچ کس مانند من تنــها نبود ... 

هيچ کس دردي زدردم برنداشت    بلکه دردي نيز بردردم گذاشت...

 هيچ کس فکر مرا باور نکرد     خطي از شعر مرا از بر نکرد ...

 هيچ کس معناي آزادي نگفت      در وجودم رد پايش را نجست ...

هيچ کس آن يار دلخواهم نشد      هيچ کس دمساز و همراهم نشد ...

هيچ کس جز من چنين مجنون نبود  در کلاس عاشقي دل خون نبود... 

 هيچ کس دردي نکرد از من دوا     جز خداي من خداي من خدا.!.!.!

آخرین بار که او را ديدم گردنبند صليبي به او هديه کردم .

گفت:من که دوستت ندارم پس چرا به من هديه مي دهي!؟

گفتم:بر سر هر گوري صليبي مي نهند اين صليب را بر گردنت بالاي

قلبت بياويز زيرا انجا گورستان عشق من است . ! . !

نمی دانم تولد چیست ؟ ولی میدانم اجباریست

نمی دانم که غربت چیست ؟ ولی میدانم که درد است

نمی دانم محبت چیست ؟ ولی میدانم از هستی ست

نمی دانم رقابت چیست ؟ ولی میدانم یک بازیست

نمی دانم رفاقت چیست ؟ ولی میدانم نامردیست

نمی دانم جوانی چیست ؟ ولی میدانم یک رویاست

نمی دانم که مردن چیست ؟ ولی میدانم آزادیست

کاش آسمان هدف کویر را می فهمید و اشک خود را نثار گونه ها ی

خشک او میکرد  . . . .

کاش واژه حقیقت آنقدر با لبها صمیمی بود که برای بیان کردنش نیازی

به شهامت نبود  . . . .

کاش دلها آنقدر خالص بودند که دعاها قبل از پایین آمدن دستها مستجاب

میشد  . . . .

کاش حقیقت محبت را در تقلای بال و پر سوز پروانه می دید و او را

باور میکرد  . . . .

مهتاب با کوچه های تاریک شب آشناتر بود ،کاش آنقدر بی صدا بود که

حرمت سکوت شب را نمی شکست  . . . .

کاش در قاموس غصه ها شکوفه لبخند در معرض داغ اشک گرم نمی

شد . . . .

و بالاخره کاش مرگ معنای عاطفه را می فهمید . . . !!!