باغ بلور در خطر              درخت ساده میشکنه

گل داره پرپر میزنه                 از غنچه هاش دل میکنه

چه بی گناه          چه بی پناه                چه بی هوا                   چه بی صدا

غنچه می میره ای خدا             دلم می گیره ای خدا

برای اون که عاشقه                             خاک وطن مقدسه

غریب قصه ها شده                                        خدا به دادش برسه

توی خاکش گل اسیره                                               نذارین غنچه بمیره

اشک و خون بسه                                                              نذارین دل آسمون بگیره

باورش سخته یه آدم                                                                       توی خونشم اسیره

                                  غربت خاک خودی رو خدا از گلا بگیره  

ای کاروان آهسته ران ،کارام جانم میرود

آن دل که با خود داشتم با دل ستانم میرود

من مانده ام مهجور از او ،دیوانه و رنجور از او

گوی که تیغی دور از او بر استخوانم میرود

او میرود دامن کشان ،من رنج تنهایی چشان

دیگر نپرس از من نشان ،کزجان نشانم میرود

در رفتن جان از بدن ،گویند هر نوعی سخن

من خود به چشم خویشتن ، دیدم که جانم میرود

برگشت یار سرخوشم ،بگذشت عیش ناخوشم

چون مجمری بر آتشم ،کز سرد خانم میرود

محمل بدار ای ساربان ،تندی مکن با کاروان

کز عشق آن سرو روان ،گویی روانم میرود

بنابراین آیا میدانی ؟

چرا خداوند میان انگشتان فاصله آفریده است ؟

برای آنکه روزی یک نفر که برای تو ساخته شده است بیاید ،

آن فاصله را حس کند ،

وآنها را با دستان خو پر کند ...

                                       یاری اندر کس نمی بینم ،یاران را چه شد

         دوستی کی آخر آمد دوستداران را چه شد

                                       آب حیوان تیره گون شد خضر فرخ پی کجاست

         خون چکید از شاخ گل باد بهاران را چه شد

                                        کس نمی گوید که یاری داشت حق دوستی

          حق شناسانرا چه حال افتاد ،یاران را چه شد

                                         لعلی از کان مروت بر نیامد سالهاست

          تابش خورشید و سعی باد و باران را چه شد

                                         شهریاران بود و خاک مهربانان این دیار

           مهربانی کی سر آمد شهریاران را چه شد

                                           گوی توفیق و کرامت در میان افکنده ام

           کس به میدان در نمی آید سواران را چه شد

                                             صدهزاران گل شکفت و بانگ مرغی برنخاست

           عندلیبان را چه پیش آمد هزاران را چه شد

                                             زهره سازی خوش نمی سازد مگر عودش بسوخت

            کس ندارد ذوق مستی میگساران را چه شد

                              حافظ اسرار الهی کس نمی داند خموش

                         از که میپرسی که دور روزگاران را چه شد