آواره شدن حکایت سختی نیست .

از پاکی اشک های خود فهمیدم،

لبخند همیشه راز خوشبختی نیست.

ما همه فانی و او پا بر جاست

عشق را می گویم

بی گمان عشق... خداست

فقط از خدا بخواهیم

و از خدا فقط خدا را بخواهیم

زیرا از خدا غیر از خدا خواستنم

کم خواست است

زندگی دفتری از خاطرهاست

یک نفر در دل شب یک نفر در دل خاک

یک نفر همدم خوشبختی هاست

یک نفر همسفر سختی هاست

چشم تا باز کنیم ،عمرمان می گذرد

تو در قرآن جاویدت هزارن وعده ها دادی ،

تو گفتی که نامردان بهشت و کاخ نامردی نمی بینند ،

ولی من دیده ام نامرد نامردی را که با خون رگ مردان بهشت و کاخ نامردی بنا کرده ست !

خداوندا!

تو گفتی که اگر اهریمن شهوت بر انسان حکم فرما شد ،

من او را با صلیب قهر خود مصلوب می سازم ،

ولی من دیده ام چشمان شهوت بار فرزندی را که بر اندام لخت مادرش دزدانه می لرزد !

ای ستاره ها که از جهان دور ، چشمتان به چشم بی فروغ ماست

نامی از زمین و از بشر شنیده ای؟در میان آبی زلال آسمان

موج دود و خون و خون وآتشی ندیده اید؟

این غبار محتنی که در دل فضاست، این دیار وحشتی که در فضا رهاست

این سرای ظلمتی که آشیان ماست، در بی تباهی شماست !

گوش تان اگر به ناله من آشناست ،از سفینه ای که میرود به سوی ماه

از مسافری که میرسد زگرد راه ،از زمین فتنه گذر حذر کنید

پای این بشر اگر به آسمان رسد ،روزگارتان چو روزگار ما سیاست

ای ستاره ای مه پیش دیده منی ،باورت نمی شود که در زمین

هر کجا به هر کسی که میرسی ،خنجری میان مشت خود نهفته است

پشت هر شکوفه تبسمی ،خار جانگزای حیلیه ای شکفته است

آنکه با تو میزند صلای مهر ،جز به فکر غارت دل تو نیست

گر چراغ روشنی به راه توست ،چشم گرگ جاودان گرسنه ایست

ای ستاره ما سلام مان بهانه است،عشق مان دروغ جاودانه است

در زمین زبان حق بریده اند ،حق زبان تازیانه است

وانکه با تو صادقانه درد دل کند ،های های گریه شبانه است

ای ستاره باورت نمی شود ،در میان باغ بی ترانه زمین

ساقه های سبز آشتی شکسته است ،لاله های سرخ دوستی فسرده است

غنچه های نورس امید ،لب به خنده وا نکرده مرده است

پرچم بلند سرو راستی ،سر به خاک غم سپرده است

ای ستاره باورت نمی شود ،آن سپیده دم که با صفا و ناز

در فضای بی کرانه می دمید ،دیگر از زمین رمیده است

این سپیده ها سپیده نیست ،رنگ چهره زمین پریده است

آن شقایق شفق که می شکفت ،عصر ها میان موج نور

دامن از زمین کشیده است ،سرخی و کبودی افق

دود و آتش به آسمان رسیده است

قلب مردم به خاک و خون تپیده است

ابرهای روشنی که چون حریر،بستر عروس ماه بود ،پنبه های داغ های کهنه است

ای ستاره ای ستاره غریب ،از بشر مپرس و از زمین مپرس ،زیر نعره گلوله های آتشین

از صفای گونه های آتشین مپرس؛زیر شکنجه های دردناک ،از زوال چهره های نازنین مپرس

پیش چشم کودکان بی پناه ،از نگاه مادران شرمگین مپرس

در جهنمی که از جهان جداست،در جهنمی که پیش دیده خداست

از لعیب کوره ها و کوه نعش ها ،از غریو زنده ها میان مرده ها

بیش از این مپرس

ای ستاره ای ستاره غریب

ما اگر زخاطر خدا نرفته ایم ،پس چرا به دادمان نمی رسد ؟

ما صدای گریه مان به آسمان رسید ،از خدا چرا صدا نمی رسد؟

بگذریم از این ترانه های درد ،بگذریم از این فسانه های تلخ

بگذر از من ای ستاره شب گذشت

قصه سیاه مردم زمین ،بسته راه ناز خواب تو

می گریزد از فغان سرد من ،گوش از ترانه بی نیاز تو

ای که دست من به دامنت نمی رسد ،اشک من به دامن تو می چکد

با نسیم دلکش سحر ،چشم خسته تو بسته می شود

بی تو در حصار این شب سیاه ،عقده های گریه شبانه ام ،در گلو شکسته می شود

ای ستاره ای ستاره غریب شب بخیر...

آنچه که برقضاوقدرفایق می آید.........................صبر است

آنچه که آدمی را صیقل می دهد.........................کار است

آنچه که کهنه اش بهتراست...............................دوست است

آنچه که ازعلم بهتر است.................................تجربه است

آنچه که برای مرد ننگ است............................غصه است

آنچه که بیش از مرگ آدمی را می کشد...............نوامیدی است

آنچه که هرقدر دراز باشد کوتاه است..................عمر است

آنچه که کمش هم زیاد است..............................دشمن است

آنچه که زیادش هم کم است..............................ایمانوجوانمردی است

عشق یعنی انتظار و انتظار                            عشق یعنی هر چه بینی عکس یار 

عشق یعنی شب نخفتن تا سحر                     عشق یعنی سجده ها با چشم تر 

عشق یعنی دیده بر در دوختن                         عشق یعنی از فراقش سوختن

عشق یعنی سر به در آویختن                          عشق یعنی اشک حسرت ریختن 

عشق یعنی لحظه های ناب ناب                        عشق یعنی لحظه های التهاب

عشق یعنی بنده فرمان شدن                            عشق یعنی تا ابد رسوا شدن

عشق یعنی گم شدن در کوی دوست              عشق یعنی هر چه در دل آرزوست 

عشق یعنی یک تیمم یک نماز                           عشق یعنی عالمی راز و نیاز

عشق یعنی یک تبسم یک نگاه                         عشق یعنی تکیه گاه و جان پناه

عشق یعنی سوختن یا ساختن                        عشق یعنی زندگی را باختن 

عشق یعنی همچو من شیدا شدن                   عشق یعنی قطره و در یا شدن 

عشق یعنی پیش محبوبت بمیر                       عشق یعنی از رضایش عمر گیر

عشق یعنی زندگی را بندگی                          عشق یعنی بندگی آزادگی

دوبـاره دل هوای با تو بـودن کــرده   

  نگـو ایـن دل دوری عشقتوبـاور کـرده

          دل من خسته ازاین دست به دعاها بردن                    

                 همــه آرزوهــام بــا رفتــن تــو مــردن

حالا من یه آرزو دارم تو سینه     که دوباره چشم من تو رو ببینه

 واسه پیـدا کـردنت تـن به دل صحرا میدم

       آخـه تـو رنگ چشات هـیـبـت دنیـارو دیدم    

              تـوی هـفـتــا آسمون  تـو تک ستــاره منی         

                    بـه خـدا نــاز دوچشمـاتــو بــه دنیــا نمیدم              

حالا من یه آرزو دارم تو سینه   که دوباره چشم من تو رو ببینه